و چشمان آفتابی ات را دوره میکنم

دلم بهانه میگیرد

هذیانی میشود

با تپش هایش میگوید کجا رفت؟

من مانده ام و شعر سرودن بی تو

از خواب غزل پلک گشودن بی تو

دلگیرم از این زندگی اجباری

با مرگ برابر است بودن بی تو

گفتمش دل مي خري؟

 پرسيد: چند؟

 گفتمش دل مال تو...

تنها بخند...

 خنده کردُ دل زدستانم ربود...

تا به خود باز آمدم او رفته بود...

دل زدستش روي خاک افتاده بود...

جاي پايش روي دل جا مانده بود

وفاي شمع را نازم كه بعد از سوختن ...

         به صد خاكستري در دامن پروانه ميريزد ....

                                        يک شعر پر از غلط؛

                                                    يک پرنده ی بی آسمان؛

                                                                     يک نسيم سرگردان؛

                                                                                يک رويای نا تمام.

من بی تو بهاری غريبم که در برف متوقف مانده؛

                يک جويبار سرد که هيچ وقت به دريا نمی رسه                     

بزرگ ترین هدیه ی من به تو قلبم بود...قلبی که از اولین دیدارمان شود جایگاه عشق تو...قلبی که در سینه ام است فقط برای تو

برای عشق تو می تپد...قلبم با تمام عشقی که در آن است به تو تعلق دارد...قلبم از اول هم ماله تو بود...مواظب قلب

خودت باش...

نمی زارم خونه آرزوموکسی با اومدنش خراب کنه

نمی زارم یه غریبه بانگاش پادشاه دل بی ریات بشه

من میخوام خودم پرستشت کنم

نمی زارم که کسی خدات بشه

 عشق يعني گم شدن پيدا شدن

عشق يعني لاله ي پرپر شدن

عشق يعني در رهش بي سر شدن

 عشق يعني دائما در اضطراب

عشق يعني تشنگي در شط آب

 عشق يعني هفت وادي بي کسي

 عشق يعني روز و شب دلواپسي

در انتظارش موج دریا را شکستم

گاهی به ساحل در هوای او نشستم

گاهی به طوفان بلا خود را سپردم

عشقش زده آتش به اعماق وجودم

عاشق ترینم من به عالم تا که هستم

رازی به دل دارم که افشا می نمایم

بعد از خدا او را به دنیا می پرستم

دانم که آید از فراسوها ز رویا

می گیرد از روی محبت هر دو دستم